Sa Gitna ng Rantso II - Part 27

 KABANATA XXVII

“Yeah. He's good to me.”

Lumipas ang mga araw.

Kinukumpuni nila ang lumang bahay na medyo malayo sa pinaka-bahay ni Daddy Jason.

Ang layo nito ay nasa lima hanggang anim na daang hakbang mula sa bahay ni Daddy Jason.

Aabot ng walo hanggang sampong minutong paglalakad depende sa bilis.

Kasabay noon ay naghahalinhinan sila sa trabaho sa pagbuo ng bahay na iyon at sa mga trabaho sa rantso.

Hubad ang katawan nila Daddy Shawn, Daddy Mikel, at Daddy Greg sa araw-araw na trabaho.

Lantad sa araw, lamig, at hangin ang kanilang mga balat.

Sa araw-araw nilang buhay dito sa rantso ni Daddy Jason ay nakasanayan na nilang hindi nagsusuot ng pang-itaas, maliban na lamang siguro kapag taglamig.

Sa araw ay nakahubad ang kanilang katawan sa mga gawain at trabaho sa rantso.

Sa gabi naman ay hubo’t hubad ang katawan sa pagsiping sa akin hanggang sa pagtulog.

Busog ako lagi sa haplos at katas nila.

Dalawa hanggang tatlong beses kung sumiping sila sa akin.

Tig-iisa sa pagkagising at tig-iisa pa sa gabi bago matulog.

Minsan iisa pa sila ng tanghali o hapon kapag walang mashadong gawain.

Puno ng lakas ang katawan nila dahil sa edad nilang mga nasa 40s lang.

Tamang si Daddy Greg ay nasa singkwenta y kwatro lang pero ang bikas at lakas niya ay nasa kwarenta o trenta lang.

Kasama din ang iba pang daddies ko sa pagkukumpuni ng naturang lumang bahay.

Kulay pilak man ang mga buhok at balbas nila Daddy Jason, Daddy Jacko, at Daddy Joven, kasama na din si Daddy Felix, hindi sila nagpapahuli sa mga gawaing pisikal.

Paghalo ng semento.

Pagpapako ng mga tabla.

Pagbubuhat ng mga mabibigat na gamit.

Kayang-kaya ng kanilang katawan kahit na sila ay nasa 60s na, bagamat isang taon pa ay nasa 60 na din si Daddy Felix.

Para bang nasa bentehin hanggang trentahin lang ang kanilang mga edad kung pagbabasihan ang kanilang mga lakas.

Dala siguro din iyon ng kanilang disiplina sa katawan.

Lutong bahay na gulay at karne sa araw-araw.

Pag-e-ehersisyo halos araw-araw.

Walang bisyo at matapang na inumin.

Ang tanging libangan lamang nila ay ang babuyin ako.

Kahanga-hanga.

Lalo ko silang nagugustuhan.

Lalo akong naaakit sa kanila.

Umaapaw ang kanilang mga kakisigan.

At nag-uumapaw rin ang kanilang mga karanasan at kaalaman.

Gusto ko ding maging malakas ang katawan ko kapag nasa edad na nila ako.

Hindi man malalapad at makakapal ang mga kalamnan ay kaya ko pa rin sanang makipagsabayan sa mga bata.

Tumataas lagi ang temperatura ng aking katawan sa araw-araw kong panonood sa kanila.

Sa edad kong bente singko ay punong-puno ako ng kahalayan.

Paano akong mapapagod sa araw-araw na pagkarat nila sa akin kung araw-araw ay pito o higit pang mga maskulado at barakong lalaki ang lumiligid sa akin?

Maliliit na bagay lang ang tinutulong ko sa kanila.

Sa pagising ko sa umaga ay maglilinis lang ako ng bahay at ilalagay lang ang kanilang mga labadang damit sa awtomatikong washing machine.

Tumutulong din ako sa pagkukumpuni ng lumang bahay.

Tulad ng paghawak sa mga kahoy kapag ipapako na nila ito, aalalayan ko ito upang hindi mawala sa pwesto hanggang maipako na nila ng husto.

Tiga-abot ako ng mga kagamitan tulad ng martilyo o screwdriver kapag sila ay nasa taas.

Ilan lamang ito sa mga tinutulong ko sa pagbuo ng bahay na iyon.

Pero mas madaming oras na nanonood lamang ako sa kanilang mga ginagawa.

Pinapanood ko lang ang kanilang mga kilos.

Pagpupukpok…

Pagbubuhat…

Paghahalo ng semento…

Lahat ng ito ay nagdudulot sa kanilang katawan upang pagpawisan.

Nagdudulot din ang mga gawaing ito na tumigas ang kanilang mga kalamnan.

Tanging pantalon at bota lamang ang kanilang mga suot.

Lantad ang kanilang mga katawan sa init ng araw.

Busog na busog ang mga mata ko sa kanilang lahat.

Kahit ilang beses na nila akong kinarat at kinakarat ng mga ito…

Kahit araw-araw nila akong sinisipingan at binibinhian…

Nananabik pa rin ako sa kanilang lahat.

Hinahanap-hanap pa rin ng mga labi ko ang mga halik ng mga makakapal nilang labi.

Nasasabik pa rin ang katawan ko sa mga yakap ng malalapad nilang pangangatawan.

Hinahangad pa rin ng butas ko ang mga nagdadakilaan nilang mga ari.

Gusto ko pa rin ang gabi-gabi nilang paghahatid sa akin sa langit.

Si Daddy Jason, Daddy Felix, Daddy Jacko, at Daddy Joven ay kadalasan na isang beses lang akong sipingan.

Kadalasan ay sa gabi.

Si Daddy Shawn, Daddy Greg, at Daddy Mikel naman ang madalas dalawa hanggang tatlong beses sumisiping sa akin.

Isa sa araw at isa sa gabi.

Minsan ay sisiping sila pero hindi nagpapalabas.

Kung susumahin ay sampo hanggang labing tatlong beses akong may kasiping sa buong isang araw, kasama na ang gabi.

Kung sa ibang tao o bakla ay mapapagod at magsasawa sila sa ganitong routine.

Pero sa akin ay hindi ko alintana ang pagod at sakit.

Mas gusto ko pa nga ng kahit lustay na lustay na ako ay kinakarat pa rin ako.

Wala naman kasi akong ibang ginagawa dito sa rantso ni Daddy Jason kundi ang magpaka-boytoy sa kanilang lahat.

Mga kulang dalawang linggo pa bago ako pumasok sa paaralan.

Doon ko malalaman kung hanggang saan ako tatagal sa ganitong sistema.

“He’s still too young to get tired.” Bungad ni Daddy Joven.

Gabi na noon at handa nang matulog ang lahat.

Pero shempre, papasok muna silang lahat sa akin bago matulog.

“When I was his age, I tended to jack three times a day.” Biro pa ni Daddy Jason. “And still can't sleep.”

"Three? Amateur.” Biro naman ni Daddy Felix. “Give me enough money back then and I'd have been trying to dance different girl every day."

Habang pinapanood nila akong kinakarat sa kama at pinagsasalitan ni Daddy Mikel at Daddy Shawn.

"Dance?” Tanong ni Daddy Jacko. “Is that what we're calling it now?"

"I'm trying to sound respectable." Sagot naman ni Daddy Felix.

“Oh shut up!” Biglang sabi naman ni Daddy Jason.

Nagtawanan silang lahat.

Matawa-tawa din ako.

Nagiging normal na sa amin ang sex.

O mas tama kung ang gagamiting mga salita ay gangbang o group sex.

Na kahit nasa gitna nila ako na pinagpapasa-pasahan at pinagsasalu-saluhan, ay nagagawa pa rin nilang mag-usap na parang nagiinuman lang ng alak.

Na para bang ako ang nagsisilbing pulutan.

Isang buwang mahigit pa lamang ako dito ay halos araw-araw at gabi-gabi nang ganito.

Hindi sigurado kung kailan ito mahihinto.

Dalawang taon akong mag-aaral at dito ako sa rantso na ito uuwi.

Walang bakas na hihinto si Daddy Jason sa negosyo niya dito sa rantso.

Tahimik at maganda ang lagay ng tita ko sa lugar ng kanyang asawa.

Kung magkaroon man ng problema sa relasyon ni tita at ng asawa niya…

Malakas ang pakiramdam kong sasaluhin ni Daddy Jason ang gastusin sa pag-aaral ko.

Ngunit hindi iyon sigurado.

Kung hindi man ay iyon ang magiging katapusan ng lahat ng ito.

Wala akong makitang ibang dahilan para mahinto itong pantasya sa reyalidad na tinatamasa ko sa rantso ni Daddy Jason.

Kung walang magiging aberya ay magtutuloy-tuloy ito hanggang sa matapos ko ang dalawang taong kurso sa Nursing.

Ibig-sabihin ay dalawang taong ganito ang sitwasyon ko.

Mag-aaral ng Nursing at magiging parausan dito sa rantso ng mga lalaking salat sa ligaya.

Dalawang taon.

Dalawangpu’t apat na buwan.

Apat na pu’t walong linggo.

Pitong daan at tatlongpung araw.

Bubukaka…

Lulunok…

Hahalik…

Hahagkan…

Lalawayan…

Pagpapawisan…

Tatamuran…

Ng iba’t ibang lalaki.

Pinaghahalong pandidiri, pagkahumaling, at pagka-adik kung iisipin.

Magsasawa kaya ako?

Magsasawa kaya sila?

Gusto kong isipin na isang araw ay matatapos ang lahat ng ito.

Aalis ako dito sa rantso, magtatrabaho sa isang ospital, uuwi sa sarili kong bahay.

Pero gusto ko ding isipin na sana ay ganito na lang lagi.

Magiging personal nurse ni Daddy Jason, tuloy ang pagtatrabaho dito ng mga manggagawa, at maging sentro ng kanilang ligaya.

Sana sa dalawang iyon lang ang ending nito.

***

Isang umaga na nasa kusina ako at nag-aagahan…

Tinapay na may palamang ham at mayonaise.

Kape na mainit-init na lumalaban sa lamig ng paligid.

Laganap ang liwanag na nanggagaling sa bintana at pinto sa buong kusina at sala.

Tirik ang araw sa labas na natatanaw.

Bagamat malamig ang simoy ng hangin sa loob at labas ng bahay.

Nang biglang tumunog ang cellphone ko…

Tumatawag ang tita at video call ang tawag na iyon.

Nakahubo’t hubad ako pero alam ko ang gagawin ko.

Hindi ko ipapakitang naka-bold ako.

“Auntie!!!” Bungad ko sa pagsagot ko sa tawag. “Kamusta, Auntie.”

Kita ko sa screen ng phone ko ang mukha ni tita.

Ibig kong matawa sa hitsura niya.

“Auntie ka diyan!” Masungit na bungad niya. “Napunta ka lang ng Amerika, auntie na tawag mo sakin.”

Alam kong biro lamang niya iyon.

“Bakit?” Pabiro kong mga salita. “Susyal na tayo ngayon kaya dapat mag-upgrade.”

Napangiti siya.

Nilagay niya ang cellphone niya kung saan.

Kita ko na si tita at Tito Richard sa buong screen.

Nakikita ko din ang lamesa kung saan sila nag-aagahan.

“Morning, Tom.” Pagbati ni Tito Richard.

“Morning, Uncle Richard.” Pagbati ko din naman.

“Hindi ka mashadong tumatawag or nagchachat man lang.” Bungad ni tita habang nagpatuloy sa kanyang agahan. “Kamusta ka ba?”

“I’m good.” Sagot ko naman. “Medyo busy lang din.”

“Busy doing what?” Tanong ni tita.

“Mga gawaing rantso.” Sagot ko. “Naglilinis ng bahay saka minsan tumutulong kay Sir Jason.”

Natawa siya.

“Gumagawa ka na ngayon sa rantso!?” Matawa-tawa niyang mga salita.

“Not really…” Sagot ko naman. “Tumutulong lang ako kapag kailangan.”

Dumungaw ng bahagya si Tito Richard sa camera kahit nakikita naman siya sa screen.

“How are things there?” Tanong niya.

“Pretty good.” Sagot ko. “They’ve been working on an old house right now.” 

“Yeah?” Tanong niya. “For what?”

Nag-isip ako kung paano ko ipaliliwanag sa English.

“They’re planning to hire more men to do ranch stuff.” Paliwanag ko. “They are renovating an old house to make it a sleeping quarters for the workers.”

Tumaas ang kilay niya.

“Sounds Jason is getting richer.” Pamumuna niya.

Dumaan si Daddy Jason sa gitna ng kusina at sala.

Napatingin siya sa akin at nakita niyang may kausap ako sa phone.

“Get there once you’re done here.” Utos niya at dumeretso na palabas ng pinto.

May mga dala siyang mga gamit sa construction.

“Who’s that?” Tanong ni tita.

“Sir Jason.” Sagot ko. “They started working early.”

“You better not let them make you do all the work.” Sabat ni Tito Richard.

Hindi na siya nakadungaw sa screen at nagpatuloy siya sa agahan nila.

“I don't. They just make me carry things.” Sagot ko naman.

Tumango-tango si tita.

“Two week na lang papasok ka na sa school.” Bungad niya. “Have you prepared everything?” 

“Not everything.” Sagot ko naman. “I still have some things to buy.” 

“You better start now. Don't wait until the last minute.” Pagpapaalala ni tita.

“I won't.” Sagot ko naman.

Halos natural na sa amin ang magsalita sa English dahil araw-araw na kaming nakikipag-usap sa mga kano.

“You sound different.” Sabi ni tita habang pinagmamasdan akong mabuti sa screen.

Nabahala tuloy ako dahil nakikita sa screen na buhad ako.

Kahit hindi ko pinapakita ang buo kong katawan.

“Paanong different?” Tanong ko.

Nagkipit balikat siya.

“Happy.” Sagot naman ni tita.

Napangiti ako.

“Of course.” Mataas na tono kong pagsagot. “Masaya talaga ako.”

Sino bang baklang bottomesa ang hindi sasaya kung siya ang nasa kalagayan ko?

“Good. We were worried you might get lonely staying so far away from us.” Dugtong pa ni tita.

“I don't get lonely here.” Masayang sagot ko.

Napaka-ligaya ko dito oras-oras, araw-araw, at gabi-gabi.

Kung pwede ko lang sabihin sa iyo tita.

“That's good. Jason is treating you well?” Tanong naman ni Tito Richard.

Habang sa agahan pa rin niya siya nakatingin.

“Yeah.” Kaswal kong sagot. “He's good to me.”

Sa isip ko: he knows how to properly handle me.

If you know what I mean.

Charot!

“Once you settled yourself with your school schedule and everything else…” Panimula ni Tito Richard. “My wife wanted you to pay us a visit once a month.”

Isang beses lang naman pala sa isang buwan eh.

Okay din yon.

“Sure.” Sagot ko. “I’ll try to know how to commute.”

“Why don’t you learn to drive?” Tanong ni Tito Richard.

Hmmm… hindi ko din alam.

“I don’t know?” Tanong ko din sa sarili. “Maybe in the future.”

Nagsimula na siyang magpaliwanag kung gaano kadali ang mag-drive.

Sinasabi din niya na magkaiba ang traffic sa Pilipinas kesa sa Amerika.

Kumbinsido siya na mas madali ang mag-drive dito sa Amerika kaysa sa Pilipinas.

Hindi naman siguro sa ayokong matuto.

Hindi lang siguro ako sanay na isiping magmamaneho ako ng sasakyan.

Dahil mas sanay ako sa commute, lalo nung nasa Pilipinas pa ako.

Bihira din naman ako makalabas sa rantsong ito.

At kapag lalabas ako ay kasama ko ang mga boyfriends ko.

Boyfriends?

Pero saka ko na iisipin kung magda-drive ako.

At isa pa…

Wala naman akong sariling sasakyan.